Staniszewskie Błoto
Rezerwat ten jest rezerwatem
torfowiskowym, który powstał w 1916 roku i ma powierzchnię 130,41 ha.
Rezerwat obejmuje rozległe śródleśne torfowisko w obrębie kompleksu Lasów
Mirachowskich, w strefie wododziałowej na wysoczyźnie morenowej.
Jest to jedno z największych torfowisk
na Pojezierzu Kaszubskim, a zarazem najgłębsze znane w woj. Pomorskim złoże
torfu (średnia miąższość 5- 6 m, maksymalna 11 m). Obecnie na niemal całej
powierzchni torfowiska występują zbiorowiska leśne.
Do najcenniejszych zbiorowisk
roślinnych tego obszaru należy mszar sosnowy, bór bagienny oraz brzezina
bagienna z łanowo rosnącym tutaj widłakiem jałowcowatym.
Na obszarze rezerwatu
stwierdzono 5 gatunków roślin podlegających ochronie ścisłej: bagno
zwyczajne, rosiczkę okrągłolistną, tajężę jednostronną, wełnianeczkę darniową*,
widłaka jałowcowatego oraz porosty brodaczkę kępkową i chrobotka alpejskiego.
Ochronie częściowej podlegają 2 gatunki: kruszyna pospolita i porost płucnica
islandzka.
Rośnie tu także bażyna czarna i modrzewnica
zwyczajna.
(* zapisana także w Polskiej czerwonej księdze roślin)
Do roku 1968 rezerwat przyrody
Staniszewskie Błoto był ostoją lęgową głuszca.
Dostęp do rezerwatu wyznaczony jest
tzw. aleją brzozową, biegnącą w poprzek tego obszaru.
